Mama.

* Rozdział I*

Następnego dnia ujrzałam ten sam chłód błękitu. Nadal byłam w szpitalu. Jednak coś się zmieniło.  Na stoliczku przy moim łóżku stał malutki bukiecik białych różyczek, ale nie tylko to uległo zmianie, na kanapie, którą zauważyłam dopiero teraz (może dlatego, że jest w podobnym do ścian zimnym, niebieskim odcieniu), siedziała moja mama. W momencie kiedy ją dostrzegłam, przebudziła się i odgarnęła za ucho kosmyk ciemnokasztanowych włosów.

-Cześć skarbie.- rzuciła po chwili.

Zaskoczył mnie jej ton. Wydawało mi się, że w takiej sytuacji będzie on bardziej przyprawiający o dreszcze moją brzoskwiniową skórę.

-Mamo ja...- zaczęłam.

-Ciii... Spokojnie Bella- przytuliła mnie, wkładając w to całe swoje serce.

Cieszyłam się, że na razie daruje sobie słuchania moich tłumaczeń, ale do jasnej Anielki mogłaby skończyć z tą "Bellą". Cholera! Czy ja przypominam chcącego żyć wiecznie wampa z ostatniej części "Zmierzchu"? Proste, że nie. Jeżeli żylibyśmy w świecie pełnym nadnaturalnych istot, to już dawno spłonęłabym na stosie. Żywcem! O nie, boli na samą myśl. Gwarantował mi to mój intensywnie rudy kolor włosów i zielone oczy. Stuprocentowa wiedźma. Na szczęście otacza nas rzeczywistość wolna od takich istot i nadmiaru czasu. Ludzie ciągle gdzieś się spieszą.

-Anabelle Johnson!- wyrwała mnie z rozmyślań mama.

Nareszcie, jest już prawie sobą. Stanowcza i oczywiście bardziej oficjalna. Teraz przyjrzałam się jej dokładniej. Miała na sobie ciemnogranatowy kostium, składający się z dopasowanej marynarki i ołówkowej spódnicy, a do tego klasyczna biała koszula i czarne czółenka. Zawsze ubierała się elegancko. Taki jej nawyk wynikający z pracy w korporacji.

-Anabelle!- kolejny raz przywoływała moją uwagę. Jestem dziś taka zamyślona. Może to miejsce sprawia, że tyle spraw poddaje analizie.

Kiedy w końcu odstawiłam moje myśli na bok, mamie udało się przekazać mi wiadomość, że dzisiaj otrzymam wypis i powinnam się już pakować.

 Dwie godziny później, razem z mamą opuszczałam budynek Szpitala Zachodniego. 

 

 

 Nie zapomnij o komentarzu, który zmotywuje mnie do dalszej pracy. ;)