"Biblioteka- wersja kieszonkowa"

* Rozdział XII *

Dosłownie jak kadry z filmu...

***

Wychodziłam właśnie z budynku uczelni. Dzień był przepiękny. Pierwsze dni wiosny zaskakiwały pogodą. Słońce świeciło na niebie nieprzesłonionym ani jednym obłoczkiem.

Wyglądałam jak typowy nerd przedstawiany w komediach.  Rude włosy, wielkie okulary na nosie i książki. Pełno książek. Miałam ich ze sobą zdecydowanie za dużo. Dołóżmy do tego moją koordynacje ruchową... Tak, potknęłam się. Powiedzieć, że się przewróciłam to zdecydowanie za mało powiedziane. Ja runęłam. I to w dodatku z hukiem.

I właśnie wtedy się to wydarzyło. Właśnie wtedy spotkałam się z Nim po raz pierwszy.

Marcus pomógł mi wstać, a później pozbierać moją "bibliotekę- wersja kieszonkowa". Zrobiłam się czerwona jak burak. Byłam strasznie nieśmiała. Czas do końcówki pierwszego roku studiów to czas, kiedy ja i moja pewność siebie udawałyśmy, że się nie znamy.

Marcus był niezwykle przystojny. Miał w sobie coś niebezpiecznego. Imponowało mi to wtedy. Fakt, że zwrócił na mnie swoją uwagę ( no dobra, trochę mu pomogłam) pochlebiał mi.

Na początku byliśmy  koleżeństwem, później podążaliśmy w stronę przyjaźni.  Przy nim stawałam się inną sobą. Podobało mi się to, że koleżanki z roku zerkają na nas z zazdrością. No dobra starsze też tak patrzyły. Chociaż cały czas widziałam w ich spojrzeniu coś jeszcze poza zazdrością. Teraz domyślam się, że to było politowanie, współczucie, może ostrzeżenie...

Jakiś czas później zaryzykowaliśmy z miłością i zostaliśmy parą. Początki mi się podobały. Odważniej ukazywałam swoją atrakcyjność.  Duże okulary i wygodne, trochę workowate ubrania zastąpiły soczewki oraz dopasowane, wręcz obcisłe spodnie, krótkie spódniczki czy bluzki z okazałym dekoltem.

Z dostaniem się na uniwerek nie miałam problemu. Moje wysokie wyniki w nauce zapewniły mi pobyt tam oraz stypendium. Mama, która dość sceptycznie podchodziła do moich planów na początku, kiedy okazało się, że nie będzie musiała płacić całej kwoty, przystała na nie. Powiedziała też, że na jej pieniądze muszę sobie zasłużyć moją nauką.

Wszystko szło dobrze, aż do pojawienia się Marcusa. Ostatnie miesiące mojego pierwszego roku jednak zaprzepaściły moją szansę na pieniądze od mamy. Byłam przeciętna, bo zaczęłam imprezować i nie angażowałam się w zdobywanie wiedzy.

Ufałam mu bezgranicznie. Dzięki niemu nareszcie poczułam się doceniona. Mama zawsze była w stosunku do mnie dość chłodna. Nigdy nie rozumiałam co robię źle. Czy kiedyś powiedziałam coś co sprawiło jej przykrość? Może niewystarczająco dobrze się uczyłam? W końcu piątka czy czwórka to nie szóstka. Marcus sprawił, że czułam się kochana. NARESZCIE! NARESZCIE! Kiedyś czytałam w jakimś kobiecym piśmie, że kobieta wybierająca swojego mężczyznę, wybiera takiego, który przypomina jej ojca. ( Wiedząc co było kilka miesięcy później ganiłam się, że tak pomyślałam. Mój tata nie zachowałby się tak. Chociaż... Sama nie wiem... Chciałam wierzyć w to, że jest porządnym facetem. Jednak jedyne co o nim wiedziałam to to, że był i pewnego dnia już go nie było... )

Niebawem miał się zacząć drugi rok moich studiów. Wtedy właśnie popełniłam pierwszy błędny krok. Wtedy właśnie zgodziłam się na pożyczkę od mojego chłopaka. Tłumaczył, że jego rodzice są bogaci i lubią pomagać innym. Oczywiście użył też formułki ' Oddasz jak będziesz mogła". Pomagał mi w płaceniu za studia, za mieszkanie, kupował drogie prezenty, fundował liczne wycieczki. Kilka miesięcy później uznał, że to już najwyższy czas na spłatę długu. I zaczął się koszmar. Ze mną w roli głównej...

***

Zdjęłam z uszu słuchawki i zaszłam na dół do kuchni. Podeszłam do lodówki i wyjęłam butelkę schłodzonej, gazowanej wody.  Woda spływając do żołądka po drodze przyjemnie chłodziła. Orzeźwiała spierzchnięte usta i pobudzała zamglony umysł. Następnie podreptałam do salonu. Wyszukałam jakiś film.  Pomyślałam logicznie i doprowadziło mnie to do wniosku, że najlepszy będzie horror, bo nic tak nie odciągnie moich myśli od Marcusa jak ciekawa historia z dreszczykiem. Mój wybór padł ostatecznie na "Oczy Julii".

Tytułowa Julia walczyła nie tylko ze strachem związanym z grożącą jej ślepotą, ale tajemniczym człowiekiem czyhającym na jej życie. Problem polegał na tym, że morderca, którego widziała, był  niewidoczny dla innych.

To był dobry wybór. Skupiając się na filmie przestałam się dręczyć przeszłością.

Rano obudziłam się na kanapie, cała połamana. Wstałam i rozprostowałam plecy . Kiedy ból ustąpił usłyszałam dziwny dźwięk. Po obejrzeniu takiego horroru jak ten obejrzany przeze mnie w nocy miałam dziwne myśli. Jednak po długim rozmyślaniu doszłam do tego, że po prostu burczy mi w brzuchu. Uśmiechnęłam się do siebie. Postanowiłam natychmiast temu zaradzić. Salon od kuchni dzieliło zaledwie kilka kroków. Przemierzyłam je ekspresowo. Nastawiłam czajnik z wodą, która była niezbędna do przyrządzenia kawy. Otworzyłam drzwiczki lodówki i ze smutkiem stwierdziłam, że nie ma nic do jedzenia .( Jest to całkiem normalne, kiedy lodówka jest po świeżo zrobionych zakupach i wypełniona po brzegi, prawda?)Zdecydowałam się na naleśniki z Nutellą i serkiem śmietankowym.

Kończyłam ostatni placuszek. Nagle coś do mnie dotarło. Przecież wzięłam ostatnio trochę roboty papierkowej do domu. Znów poczułam się jak licealistka, która nie odrobiła pracy domowej.

Popędziłam do swojego pokoju, usiadłam przy biurku i sporządziłam kilka rozliczeń. Ułożyłam włosy, nałożyłam makijaż, ubrałam się. Była ósma pięćdziesiąt pięć, więc złapałam dokumenty i już miałam wychodzić, kiedy mama zatrzymała mnie w progu. Miała na sobie kremowy szlafrok i turban na włosach.

-Dokąd idziesz o tej porze?

-Jak to dokąd?  Do pracy. I już jestem spóźniona.

-Do pracy?

-Tak, do pracy. Od kilku tygodni pracuje jakbyś nie zauważyła.

-Ale w niedzielę?

-O cholera!- wyszłam na kompletną idiotkę. To wszystko przez te wstrętne papiery. Wprowadziły mnie w taki pracowniczy nastrój.

-Bardzo polubiłaś tę pracę.- Mama miała w oczach rozbawienie.

Chwilę później obie śmiałyśmy się do rozpuku. To było takie normalne dla tych wszystkich idealnych matek i córek przedstawianych w telewizji, a takie inne dla nas.

-Przepraszam mamo- Uśmiechnęłam się łagodnie.