Dom, słodki dom.

 *Rozdział II*

Nareszcie w domu. Lubię tu przebywać, chociaż zastanawia mnie, po co tak duży metraż dla dwóch kobiet.

Tego ranka obudził mnie Rocky- mój pies rasy basenji. Dzięki niemu nie miałam wątpliwości, że znajduje się w moim małym przytulnym pokoiku. Ciepło żółtych ścian i fototapeta z wizerunkiem Nowego Jorku na ścianie za mną w niczym nie przypominały miejsca, gdzie obudziłam się jeszcze wczoraj.

Przytuliłam mojego czworonożnego przyjaciela i chwilkę się z nim pobawiłam. Rocky zawsze poprawiał mi humor. Kiedy pobiegł na dół, uznałam, że powinnam wziąć orzeźwiający prysznic.

Po piętnastu minutach byłam już odświeżona. Weszłam do mojej garderoby i przypomniałam sobie natychmiast, dlaczego mamy taki wielki dom. Miałyśmy z mamą ogromną kolekcję ubrań, z którą strasznie trudno było nam się rozstać, więc ciągle rosła.

Podeszłam do półki ze spodniami i wzięłam ciemne dżinsy, wychodząc z tego pomieszczenia złapałam pierwszą- lepszą, szarą bluzkę na długi rękaw. Ubrałam się i zeszłam do kuchni.

Dom był pusty. Mama wróci koło osiemnastej. Włączyłam radio i zaczęłam krążyć po kuchni. Moją uwagę przykuł zamek na jednej z górnych szafek. Jak tylko otworzyłam szafkę obok, byłam już pewna tego, co znajduje się w zamkniętej szafce....

***

Z rozmyślań wyrwało mnie pukanie do drzwi. Kogo niesie tak wcześnie? No tak, mogłam się tego spodziewać. Rozmowa z mamą mi się upiekła, ale z Kimberly nie będzie tak łatwo.

Znamy się odkąd tylko pamiętam. Nasza przyjaźń przetrwała wszystkie próby, na które został tylko wystawiona.

Zaraz się zacznie- pomyślałam otwierając drzwi.

-Zwariowałaś?!- powitała mnie przyjaciółka.

-Mi też miło Cię widzieć Kim.

-Jak mogłaś, przecież wiesz, że jesteś dla mnie jak siostra- wyrzuciła z siebie, po czym przytuliła mnie tak mocno, że aż zabrakło mi tchu.

-Kim, nie chcę żebyś miała mnie na sumieniu- wypowiedziałam na bezdechu.

-Wariatka!- odparła i wybuchnęłyśmy śmiechem.

Śmiałyśmy się tak dobre kilka minut. Kiedy burczenie w moim brzuchu przerwało nam te salwy śmiechu, postanowiłyśmy wrócić do kuchni i zjeść porządne śniadanie.

Byłam tak niesamowicie głodna, że nie fatygowałam się z przygotowaniem jakiegoś wykwintnego posiłku. No chyba żeby uznać kanapki z szynką za wykwintne. Po zjedzeniu śniadania, którego nie powstydziłby się szef kuchni, razem z Kim wybrałyśmy się na spacer. Na szczęście nie rozmawiałyśmy o wydarzeniach z ostatnich dni.

Pochłonięte ploteczkami, nie zauważyłyśmy, że od dłuższego czasu ktoś idzie za nami krok w krok....

***

Zostaw jakiś motywujący komentarz. ;)